13 Eylül 2018 Perşembe

KADRIORU PARKTA

   
    Kuzey göğünün altında, yıllar önce hüküm sürmüş bir imparatorun sarayının bahçesindeyim. Bu saray, bu kocaman bahçe bir zamanlar imparator ailesine aitmiş ama bugün herkese ait. Arkalıksız ahşap bir sıraya oturdum, kitabımı okuyorum. Önüm, arkam, sağım, solum alabildiğine yeşil. Kuşlar ötüyor. Ötüşleri bana rahatlatıcı bir melodi gibi geliyor. Bazen kitabımdan kaldırıyorum başımı, etrafı inceliyorum. Birkaç metre ileride genç bir kadın bebek arabasını itiyor. Bebek için bol oksijen, ferah uyku... Biraz ötede çocuğuyla beraber bisiklet süren genç bir kadın daha var. Kadının bisikletinin önündeki sepet çiçek dolu. Arkasından onu takip eden çocuğun başındaki kask ihmâl edilmemiş. Besbelli sorumluluk kazandırılmaya çalışılan bir çocuk bu. Annenin bisikleti çiçekliyken, çocuğun bisikletinin arka sepetinde ufak bir alışveriş torbası var. Ara sıra yağmur çiseliyor. Fakat başımın üzerindeki ağaç yağmur damlalarından koruyor beni. Kitabıma dönüyorum. Kimi zaman çevredeki ağaçlardan yere düşen bir meşe palamudunun sesi bölüyor okumamı, kimi zaman da önümden koşarak geçen, yağmurlu havada bile sporunu ihmâl etmemiş biri. Kadın ya da erkek... Ortalık o kadar sessiz ve huzur dolu ki minicik bir nesnenin toprağa çarpma sesi bile dikkatimi çekiyor. Derken dolaşmaya çıkarılmış küçük sevimli bir köpek yanaşıyor yanıma. Dokunamıyorum ama konuşuyorum onunla. Sahibi köpeği bekliyor. Sohbetimiz bitince uzaklaşıyorlar. Kucağımdaki kitabımın sayfaları açık. Tekrar ona dönüyorum. Üzerimdeki ağaç dallarının arasından yolunu bulan maceracı bir yağmur damlası düşüyor okuduğum sayfaya. Seviniyorum. Başka diyarların göğünden damlayan yağmurcuk da benimle dönecek evime. Enerjisi hep benimle... Kuşlar ötüyor, etraf alabildiğine yeşil, ağaçlar her daim heybetli, dünya güzel. Bugünü hatırlatsın diye sonbahar sarısına bürünmüş bir yaprak bulup koyuyorum çantama. Bir de yere düşen bir fındığı ekliyorum yanına. 

                                                                                                                           Kadrioru Park-Tallinn
                                                                                                                                                                 Eylül / 2018
                                                                                                                   





11 yorum:

  1. Oh mis gibi hava geldi oralardan buralara :)

    YanıtlaSil
  2. Kadriori'de ağaçları kesip AVM yapmayı akıl edenler yok mu yahu?:))))
    Çok güzel, huzur, sükunet, dinginlik, mutluluk...
    eline sağlık:)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Medeni ülkelerde pek olmuyor öyle şeyler:)

      Sil
  3. O anda yaşadığın huzur ve keyif satırlarından buraya doğru aktı gitti... Hatta aklıma şu geldi :)) Günlerden Çarşambaydı...

    Yere döşenmiş imitasyon çimin yanındaki banka oturdum, açtım kitabımı... Kulağıma kulaklık taktım ki duymayayım etraftaki sesleri... İnsanlar imitasyon çimlerin arasına döşenen yine imitasyon mantarda kah yürüyor kah koşuyorlardı. Çocuklar parkta annneeaaaa diye bağırıyorlardı. Herkesin elinde bir telefon bağıra bağıra konuşuyorlardı. Kulaklıklarımı çıkartınca sesler daha çoğaldı doğal olarak... Bir de baktım ki önümden geçen 10 insandan hilafsız 5-6 sı farklı dil konuşuyordu... Hepi topu 1,5 saat kaldım oytunun dersini beklerken ve için şişti...

    Olaylar aynen böyleydi memleketimde :/

    Öpüyorum seni ♥

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. A ha! İstanbul'u anlattın:) Sizin orada da mı durum böyle yahu? Nerelere gidelim, ne yapalım peki? :(
      Ben de seni öptüm Şebnemkuşum.

      Sil
    2. Balıkesir merkez aynen böyle ne yazıkki, heryere dağıldılar sanırım :/

      Sil
  4. Ne kadar da huzur verici bir ortam. Orada geçirelecek kısa bir süre bile zihnimde nice öyküler yaratır :)

    YanıtlaSil
  5. Yeşilin ve huzurun keyfini çıkar Sezer`cim:)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Yaaa çıkardım, geldim bile:) Üzücü:)

      Sil

Yorumu olan?